در آفرینش طرح معماری شهرک ساحلی سرخ رود با توجه به اینکه با مجموعه ای از توده های حجمی مواجه شدیم،درگام نخست برخورد ما با احجام بگونه ای روایتمند بود،گویی احجام فیگورهایی هستند که در کنش و واکنش باهم فرم گرفته اند و نحوه شکل گیری سطوح انتزاعی از تعاملات اجتماعی توده های آنهاست .
دراین رویکرد،نقطه ورود به پروژه بررسی چگونگی ارتباط توده ها(همسایه ها) و تولید دستورزبان فرمی برای آنها بود. گاه نیازمند قطع ارتباط بودیم و توده ها به هم پشت کردند(همانند چرخش در خلاف جهت همسایه های هم جوار نسبت به هم)،گاه نیازمند ارتباط و یکپارچگی بودیم که سطوح درپاسخ به نیروهای برآمده از فرم همسایه خود،شکل یافتند(همانند ریتم جداره بلوار میانی و یا جهت گیری شیب سقفها که همگی می بایست روایتی واحد و منسجم داشته باشند)،صلبیت پشت بناها نیز برآمده از همین سناریوی نحوه تعامل احجام میباشد(بدلیل عدم اشراف همسایه پشتی به درون فضاها)
این پروژه در زمینی به مساحت 48000 متر مربع و شامل 71 واحد ویلایی (شامل 6 نوع اصلی) می باشد. زمین هر ویلا حدود 500 متر مربع است که همگی در 3 طبقه وبه طور متوسط دارای مساحت 450 متر مربع می باشند. این پروژه در تابستان 1400 طراحی و ساخت آن در بهمن ماه در شمال ایران آغاز و طی 2 سال آینده به اتمام خواهد رسید . در این پروژه به کمک چرخش های حجمی، تمامی ویلاها از نمایی مناسب و چشم انداز فراوان بهره می برند در حالی که هر واحد در عین استقلال در رابطه با همسایگانش شکل می گیرد و با هم یک پازل منسجم و واحد را تشکیل می دهند، به گونه ای که اگر حتی یک ویلا حذف شود ،انسجام مجموعه از بین خواهد رفت.